FRITZ!Box Fon WLAN 7140 - sieciowy kombajn od AVM




Od jakiegoś czasu na polskim rynku dostępny jest flagowy okręt firmy AVM, czyli wielofunkcyjny router z wbudowanym modemem ADSL, punktem dostępu WLAN oraz bramką - a nawet centralką - VoIP. W założeniach, sprzęt przeznaczony jest dla odbiorcy masowego (od którego nie oczekuje się wiedzy technicznej i doświadczenia) i oferuje wszystkie funkcje potrzebne do jak najlepszego wykorzystania szerokopasmowego łącza internetowego w domu i małej firmie. Przyjrzyjmy się z bliska temu urządzeniu i zobaczmy, na ile założenia teoretyczne sprawdzają się w praktyce.

Po otwarciu pudełka uwagę zwraca mała żółta karteczka z (czytamy ją i odkładamy na chwilkę - wspomnimy jeszcze o niej) oraz skrócona, ilustrowana instrukcja instalacji (po angielsku). Po zupełnym rozpakowaniu naszym oczom ukazuje się niewielkie urządzenie o dość ciekawym wzornictwie. Oczywiście, na temat gustów trudno dyskutować, jednak zdaniem autora już sam niezwykły design FRITZ!a wyróżnia go spośród innych urządzeń. Oprócz samego urządzenia, w pudełku znajdziemy zasilacz, szaro-czarny kabel połączeniowy w kształcie litery Y i czerwony przewód sieciowy (Ethernet).

Zabieramy się do oględzin routera. Na przednim panelu widzimy 5 kontrolek LED podpisanych: Power/DSL, Internet, Fixed line, WLAN oraz Info, jednak każdego amatora sprzętu komputerowego i teleinformatycznego o wiele bardziej interesuje panel tylny, na którym zgromadzone są wszelkie gniazda.


Od lewej widzimy: szare gniazdo typu RJ-45 opisane DSL/TEL, dalej dwa czarne RJ-11, oznaczone FON1 i FON2, po nich następują 4 czerwone gniazdka switcha RJ-45 LAN1-4. Za portami switcha widzimy jeszcze pojedynczy port USB typu A (czyli taki, jak w komputerze), wystający z obudowy przycisk WLAN, gniazdo zasilania oraz antenę. Przenikliwy czytelnik z pewnością odgadł już zamysł AVM - tak, kolory gniazdek pozostają w bliskim związku z kolorami przewodów. Wbrew pozorom, to co 'staremu wyjadaczowi' może wydać się śmieszne, dla osoby, która po raz pierwszy w swoim życiu instaluje router, kolorowe oznaczenia poszczególnych elementów zestawu będą ogromną pomocą.

Instalacja i konfiguracja

Powróćmy do małej żółtej karteczki, którą znaleźliśmy po otwarciu pudełka. Napis na niej zachęca do rozpoczęcia instalacji od umieszczenia w napędzie CD komputera płyty instalacyjnej dołączonej do zestawu. Posłusznie robimy to, co sugeruje producent.



Co ciekawe, wśród wielu flag widzimy również nasze narodowe barwy! Bezzwłocznie klikamy na biało-czerwonej i przechodzimy od kolejnego okna aplikacji, które przemawia do nas w ojczystym języku.



Do wyboru mamy kilka przycisków, m.in. przeglądanie zawartości dysku oraz cofnięcie się do poprzedniego ekranu, nas jednak interesuje kontynuacja instalacji. Klikamy przycisk "Podłączenie i instalacja".



Kreator naprawdę prowadzi instalację "od zera" instruując użytkownika, w jaki sposób podłączyć zasilanie.



Następnie kreator sprawdza, czy i jak można nawiązać połączenie sieciowe z FRITZ!em.



Po skontrolowaniu możliwości komputera, użytkownik staje przed wyborem sposobu podłączenia się do routera. Jeśli komputer posiada bezprzewodową kartę sieciową, kreator sugeruje posłużenie się nią w celu nawiązania połączenia. Postąpimy zgodnie z zaleceniem.



Po dokonaniu wyboru, kreator skanuje dostępne sieci bezprzewodowe. Jedną z nich (w naszym wypadku, jedyną) jest "FRITZ!Box Fon WLAN 7140", czyli sieć realizowana przez urządzenie, które konfigurujemy. Jak informuje nas kreator, sieć bezprzewodowa jest już w konfiguracji fabrycznej szyfrowana. Zważywszy na fakt, że większość użytkowników domowych po udanej, wstępnej konfiguracji nigdy nie powraca do ustawień by zabezpieczyć swą sieć, trzeba uznać ten pomysł AVM za dobry. Klikamy "FRITZ!Box Fon WLAN 7140" i przechodzimy dalej.



Zanim użytkownik zacznie zastanawiać się nad standardowym, fabrycznym hasłem do sieci bezprzewodowej (zwykle "admin", "00000", "12345" lub coś równie banalnego), kreator informuje, skąd wziąć właściwe hasło. Okazuje się, że jest ono umieszczone na tabliczce znamionowej urządzenia i na okładce płyty instalacyjnej. Co ciekawe, każde urządzenie posiada własny, niepowtarzalny 16-to cyfrowy klucz! Można więc orzec, że fabrycznie nowy FRITZ! oferuje wysoki poziom bezpieczeństwa: radiowa sieć szyfrowana jest za pomocą standardu WPA, a klucz potrzebny do zalogowania się do niej jest niepowtarzalny i sprzętowo zapisany w urządzeniu.



Przepisujemy klucz z nalepki do kreatora i klikamy "Połącz". Kreator porozumiewa się z urządzeniem i po kilku chwilach system informuje o zalogowaniu się do sieci bezprzewodowej.



Kolejnym etapem w konfiguracji FRITZ!a jest podłączanie aparatów telefonicznych, gdyż nasze urządzenie jest również bramką VoIP. Zgadzamy się na instalację aparatu telefonicznego i klikamy "Dalej".



Jak można było się spodziewać, ilustracja instruuje nas, gdzie należy wetknąć wtyczkę telefoniczną. Z wprawą umieszczamy odpowiednią wtyczkę we wskazanym gniazdku i przechodzimy dalej.



AVM za pomocą FRITZ!a zachęca użytkownika do korzystania z telefonii internetowej i nie zmusza do rezygnacji ze standardowej linii telefonicznej a ją uzupełnia. W kolejnym oknie kreatora wybieramy rodzaj posiadanej linii telefonicznej.



Wybieramy standardową linię analogową i przechodzimy dalej.



Ilustracja i jej opis, które prezentuje kolejne okno kreatora może poważnie zaniepokoić użytkownika i to nie tylko statystycznego Kowalskiego, ale nawet jego trochę technicznie zorientowanego kolegę. DSL Splitter i gniazdko telefoniczne w żadnym razie nie przypominają urządzeń czy części infrastruktury telefonicznej, do której przyzwyczajony jest polski użytkownik, a proponowana procedura połączenia urządzeń nie ma nic wspólnego z tym, co należy zrobić przy podłączaniu FRITZ!a do np. neostrady tp. Dodatkowym utrudnieniem są liczne "literówki". W ostatnim zdaniu w tym oknie kreatora czytamy: "Twój spliter DSL może się różnić wyglądem od przedstawionego na rysunku". Oj, różni się i to bardzo. Lepiej szybko kliknijmy "Dalej".



W kolejnym oknie kreatora nadal dziwimy się spliterowi DSL i dziwnemu gniazdku telefonicznemu. Warto jednak zwrócić uwagę na specjalny przewód podłączeniowy w kształcie litery Y znajdujący się w pudełku FRITZ!a. Poświęćmy chwilkę temu specjalnemu przewodowi i sposobowi podłączenia routera AVM w warunkach polskich. Większość krajowych operatorów zamiast splittera DSL używa zwykłego, pasywnego rozgałęziacza i mikrofiltrów, które "oczyszczają" tor telefoniczny z niepotrzebnego w tym wypadku sygnału ADSL. Mamy więc do dyspozycji dwa gniazdka RJ-11: jedno bezpośrednio z rozgałęziacza (ADSL+telefon) i drugie w mikrofiltrze (tylko telefon). Do tak wyposażonego gniazdka możemy już podłączyć specjalny kabel AVM w kształcie litery Y. Dzięki niemu, AVM ograniczyło liczbę portów FRITZ!Box Fon WLAN. Zupełnie słusznie, gdyż standardowe gniazdo RJ-45 posiada aż 8 "pinów", a doprowadzenie do routera sygnału ADSL i telefonu będzie wymagać jedynie 4. Dokładny rozkład żył we wtyczce RJ-45, którą kończy się kabel Y wygląda następująco: " piny 4 i 5: sygnał ADSL " piny 3 i 6: linia telefoniczna Żyły od poszczególnych pinów wtyku RJ-45 'kombi' od strony routera, poprowadzone są do rozwidlonych końcówek kabla Y: sygnał ADSL - końcówka szara, sygnał telefoniczny - końcówka czarna. Wynika stąd, że wtyczkę RJ-11 kończącą szare odgałęzienie powinniśmy umieścić w rozgałęziaczu, natomiast wtyk na czarnym przewodzie, w gniazdku mikrofiltra, tak, jak na ilustracji poniżej.



Mając już prawidłowo podłączone urządzenie, możemy powrócić do kreatora CD, który proponuje wykonanie testu podłączenia.



Jeśli parę akapitów wcześniej podłączyliśmy obie rozgałęzione końcówki do właściwych gniazdek, możemy pominąć kolejny krok kreatora.



Warto natomiast przyjrzeć się kolejnemu ekranowi kreatora oraz diodom na panelu czołowym FRITZ!a. Jeżeli właściwie podłączyliśmy przewody i łącze jest sprawne, po włączeniu zasilania routera, dioda Power powinna migać, a po chwili (do kilku minut) świecić ciągłym światłem, co będzie świadczyć o zsynchronizowaniu się modemu wbudowanego z urządzeniem z linią ADSL. W dalszych krokach konfiguratora możemy zainstalować sobie skrót do podręcznika użytkownika (w chwili obecnej po angielsku). Mając za sobą etap podłączenia, możemy kliknąć "Konfiguruj FRITZ!Box" i przejść do ustawień routera za pomocą interfejsu WWW.



Wprost z kreatora instalacji przeniesieni zostajemy do kreatora ustawień wbudowanego w interfejs WWW routera.



Na początek małe rozczarowanie - ta część kreatora ustawień nie jest jeszcze spolonizowana.



W pierwszym oknie wybieramy rodzaj dostępu do Internetu. W przypadku neostrady, należy wybrać "Router PPP", gdyż to właśnie za pomocą tego protokołu nawiązywane jest połączenie z Siecią.



Następny ekran pozwala nam wprowadzić nazwę użytkownika i hasło potrzebne do połączenia, które otrzymujemy w trakcie uruchamiania usługi. Następny ekran pozwala sprecyzować sposób naliczania opłat za korzystanie z Internetu. Załóżmy, że jesteśmy szczęśliwcami, których nie obchodzi ani czas połączenia, ani ilość przesłanych informacji (Flat rate). Po przejrzeniu wprowadzonych danych do połączenia, są one wprowadzane do urządzenia i nawiązywane jest połączenie z Internetem.

Konfiguracja przez WWW

Szczegółowa konfiguracja routera FRITZ! odbywa się za pomocą przeglądarki internetowej i wbudowanego w urządzenie serwera WWW. W celu otwarcia konfiguratora, w polu adresu wpisujemy http://fritz.box. Po chwili na ekranie pojawia się schludny interfejs użytkownika



Po lewej stronie widzimy menu z którego wybieramy odpowiednie kategorie funkcji, po prawej standardowo prezentowany jest status naszego urządzenia: stan portów LAN, podłączone urządzenia USB, stan połączenia z Internetem oraz kont i połączeń VoIP. Klikając na menu w lewej kolumnie strony, możemy uzyskać dokładne informacje na temat najważniejszych funkcji urządzenia, np. szczegółowy spis połączeń.



Online Meter, czyli licznik czasu połączenia z Internetem, ilości danych odebranych i wysłanych oraz liczby połączeń z Internetem.



Event Log, to dziennik zdarzeń naszego routera, w którym zapisywane są wszystkie rodzaje aktywności: połączenia z Internetem, telefonia, urządzenia USB, WLAN i zdarzenia systemowe. Po kliknięciu USB Devices możemy uzyskać wgląd w stan podłączonych do FRITZ!a (port USB) drukarek i nośników danych. Kliknięcie na wyświetlaną nazwę napędu USB spowoduje otwarcie zasobów przenośnej pamięci za pomocą serwera FTP.



Za pomocą odnośnika Network Devices możemy uzyskać informację o wszystkich komputerach korzystających z naszego routera - tak podłączonych przez sieć kablową jak i bezprzewodową. Bezpośrednio z poziomu konfiguratora możemy dopuścić lub zablokować logowanie się kolejnych urządzeń bezprzewodowych.

Przyjrzyjmy się bliżej najważniejszym funkcjonalnościom urządzenia. Aby zobaczyć wszystkie dostępne funkcje, należy najpierw włączyć tryb ekspercki (System>Settings>Expert Mode). Komentarz do tej funkcji informuje, iż ustawienia udostępniane w trybie eksperckim nie są potrzebne do normalnego funkcjonowania urządzenia, a do posługiwania się nimi potrzebna jest szeroka wiedza o sieciach. Zbywamy ten komentarz pogardliwym milczeniem i kontynuujemy zwiedzanie zakamarków FRITZ!Box Fon WLAN 7140.

Router

Funkcje przypisywane zwyczajowo części routerowej urządzeń sieciowych rozrzucone są pomiędzy menu "Internet" i "System > Network Settings". W podmenu "Account Information" widzimy ustawienia wprowadzone przy pomocy kreatora. W zasadzie, ustawienia domyślne są optymalne, więc nie musimy tu nic zmieniać. Może warto jedynie omówić sposób konfiguracji routera do pracy z zewnętrznym modemem ( np. Internet DSL tp, telewizja kablowa, dostęp bezprzewodowy, itd.).



Przy okazji konfiguracji ręcznej interfejsu WAN, zwróćmy uwagę na trzy ciekawe funkcje: " Traffic Shaping - modelowanie ruchu. FRITZ! potrafi zarządzać wykorzystaniem pasma, by np. dać priorytet pakietom VoIP i nie dopuścić do pogorszenia się jakości rozmów internetowych lub nawet zerwania połączenia przy dużym obciążeniu łącza np. ściąganiem plików. " Pasmo "Upstream" i "Downstream". O ile wiemy, jaka jest przepustowość naszego łącza internetowego, warto wpisać jego parametry. Na tej podstawie FRITZ! będzie mógł dobrać np. odpowiedni rodzaj kodeka (mniejsze pasmo -> kodek z większą kompresją -> gorsza jakość dźwięku / większe pasmo -> kodek z mniejsza kompresją -> lepsza jakość dźwięku). " Adres MAC. Niektórzy dostawcy Internetu (np. telewizje kablowe) rejestrują sprzętowy adres karty sieciowej abonenta (adres MAC). Jeżeli podany operatorowi adres należy np. do karty sieciowej komputera, by podłączyć do Internetu FRITZ!a będziemy musieli przypisać mu ten właśnie adres.

Przekierowania portów

Z funkcji ważnych dla trochę bardziej zaawansowanych użytkowników routera, warto zwrócić uwagę na przekierowania portów.



Oprócz kilku przykładów prekonfigurowanych przekierowań (np. serwer HTTP, eMule :-), dostępna jest także opcja "Exposed host", pozwalająca przekierować wszystkie porty na dany komputer, czyli całkowicie wyeksponować go w Internecie, o czym ostrzega odpowiedni komunikat. Spróbujmy jednak samodzielnie skonfigurować przekierowanie portu dla np. lokalnego serwera FTP.



Na szczęście, oprócz pojedynczych portów możemy przekierowywać całe zakresy. Co ciekawe, oprócz standardowych protokołów warstwy 4, czyli TCP i UDP, mamy do dyspozycji również protokoły ESP i GRE przydatne w wypadku korzystania z VPN.

DynDNS

Jako urządzenie do użytku domowego i do zastosowania na popularnych liniach internetowych, przede wszystkim ADSL, FRITZ! obsługuje mechanizm Dynamic DNS (DynDNS), pozwalający ominąć niedogodności zmieniającego się adresu IP. Konfiguracja nie przedstawia większych problemów. Szkoda, że przewidziano korzystanie tylko z jednego dostawcy usługi. Mimo, że zasadniczo stan łącza DSL nie powinien interesować przeciętnego użytkownika routera - łącze powinno po prostu działać - na wszelki wypadek zaimplementowano we FRITZ!u pewne mechanizmu do monitoringu stanu łącza. Zgodnie z filozofią AVM, wszystko jest wyłożone w sposób bardzo prosty, wręcz zabawny, za to zrozumiały dla każdego:

Adresy IP

Co bardziej ciekawscy mogą prześledzić dane dot. stanu łącza wyrażone w cyfrach. A gdzie zmienia się adres IP? Przecież od tego każdy administrator sieci zaczyna zabawę z nowym urządzeniem? Ustawień tych należy szukać w menu System>Network Settings. AVM wychodzi z założenia, że przeciętny użytkownik nie musi się przejmować tym, jakimi adresami posługuje się jego domowa sieć. W zasadzie jest to słuszne podejście, bo czym różni się podsieć 192.168.178.0 / 24 (standard AVM) od np. 192.168.1.0 / 24? Niczym. Po co więc straszyć użytkownika niezrozumiałymi cyferkami?. Grunt, że wszystko działa. Jeśli natomiast faktycznie zachodzi potrzeba zmiany adresów, należy włączyć tryb ekspercki (System>Expert Mode). FRITZ! udostępni wtedy możliwość wpływania na adres IP, serwer DHCP i pulę adresów, z których korzysta.



Co ciekawe, czas dzierżawy adresu przyznanego przez FRITZ!a jest bardzo długi - 10 dni - co powoduje, że przy kolejnych logowaniach do sieci komputer otrzymuje ten sam adres, ma się więc wrażenie posiadania adresu przypisanego na stałe. Mała rzecz, a cieszy, szczególnie, gdy ustawi się przekierowanie portu na lokalny adres swego komputera. Podmenu System>Network Settings pozwala także na skonfigurowanie statycznych tras.



Trudno wyobrazić sobie scenariusz domowego zastosowania tej funkcji, ale dobrze wiedzieć, że w razie czego jest na podorędziu.

WLAN



Obsługa sieci bezprzewodowej w urządzeniach FRITZ! zasługuje na dłuższy opis, gdyż urządzenie posiada kilka unikalnych funkcji. Wszystko wynika z filozofii AVM, którą można streścić frazą "technologia pod strzechy". Praktyczna realizacja takiego podejścia wyraża się w następujących funkcjach: " bezpieczeństwo z pudełka (opis wyżej) " Stick&Surf " Przycisk wyłączania WLANu Ponieważ dla niektórych użytkowników dwukrotne wpisywanie 16 cyfr do okna programu konfiguracji sieci bezprzewodowej może być uciążliwe, wymyślono ostateczne ułatwienie uruchomienia sieci bezprzewodowej - Stick&Surf. Dzięki temu pomysłowi, każdy, kto potrafi celnie wsunąć kartę bezprzewodową USB do gniazda FRITZ!a, a potem komputera nadaje się na administratora WLANu. Do poprawnego działania funkcji potrzebna jest karta bezprzewodowa USB marki AVM, czylil FRITZ!WLAN USB Stick, która 'na pokładzie' posiada kilkaset kilobajtów pamięci. W pamięci tej zapisany jest minimalny sterownik Sticka oraz ewentualnie ustawienia bezprzewodowe. Cała procedura wygląda następująco:



Wkładamy kartę bezprzewodową do gniazda USB routera - dioda Info na panelu czołowym zaczyna migać, co świadczy o tym, że router zapisuje w pamięci karty ustawienia bezpieczeństwa: standard szyfrowania, nazwę sieci i hasło.



Gdy dioda przestanie migać, można odłączyć kartę od routera i podłączyć ją do komputera.



Po wetknięciu FRITZ!WLAN USB Sticka do portu USB komputera (z Windows XP SP2) zaczynają dziać się bardzo ciekawe rzeczy: komputer wykrywa nowy... CD-ROM! Z tego wirtualnego napędu instalowane są sterowniki do karty bezprzewodowej, po czym napęd znika z systemu. Ustawienia bezpieczeństwa przenoszone są automatycznie do aplikacji obsługującej kartę i po chwili sieć zaczyna funkcjonować. Cała operacja trwa kilkanaście sekund i nie wymaga absolutnie żadnej wiedzy o sieciach bezprzewodowych. Genialne. Szkoda tylko, że aby skorzystać z takiego ułatwienia trzeba mieć specjalną kartę USB, no, ale wymagać, by inni producenci wyznawali tę samą filozofię to chyba utopia. Kolejnym, prostym rozwiązaniem jest przycisk, za pomocą którego można szybko wyłączyć i włączyć interfejs radiowy, np. wychodząc z biura lub w razie podejrzenia, że ktoś niepowołany korzysta z naszej sieci radiowej.



Skoro jesteśmy przy wyłączniku, zaraz obok niego znajduje się antena WLAN. Tu znów ambitni instalatorzy i administratorzy mogą mieć żal, że anteny nie da się zdemontować, jednak większość użytkowników domowych - adresatów FRITZ!a - wcale nie zwróci na ten drobiazg uwagi. Wróćmy do ustawień sieci bezprzewodowej, gdyż oprócz standardowych opcji dotyczących wyboru kanału radiowego (1-13), technologii (802.11b, g, b+g i g++), jest tam kilka opcji, których po urządzeniu do użytku domowego moglibyśmy się nie spodziewać.



Po pierwsze, możemy w dość dużym zakresie sterować mocą nadajnika w routerze, dzięki temu jesteśmy w stanie fizycznie ograniczyć zasięg naszej sieci, by np. była dostępna wyłącznie w naszym mieszkaniu, a u sąsiadów oraz na parkingu przed blokiem już nie. Prosty i skuteczny mechanizm zabezpieczenia własnej bezprzewodowej infrastruktury. Po drugie, poszczególnym użytkownikom sieci możemy ograniczyć dostęp do siebie nawzajem, tak, jak ma to miejsce w publicznych hot-spotach. Użytkownik korzysta z Internetu, ale nie ma dostępu do zasobów komputerów innych użytkowników. FRITZ! umożliwia zabezpieczenie sieci radiowej za pomocą wszystkich powszechnych mechanizmów: od WEP, przez WPA (domyślnie) aż do WPA2 z szyfrowaniem AES.



WDS w domowym routerze? Czemu nie? Niewiele osób w chwili obecnej korzysta z tej funkcji, lecz kiedy z mieszkań o powierzchni 35 m2 przeniesiemy się do 200 metrowych willi, możliwość rozszerzenia zasięgu sieci radiowej okaże się konieczna - wtedy właśnie Wireless Distribution System przyda się jak znalazł. Dzięki tej funkcji interfejs radiowy może działać w trybie punktu dostępu lub powielacza zasięgu (repeatera).



VoIP

Części telefonicznej routera FRITZ!Box Fon WLAN 7140 można śmiało poświęcić osobny test. Przejrzyjmy tylko najważniejsze i rzadko spotykane funkcje. Router pozwala na podłączenie dwóch, standardowych aparatów analogowych, za pomocą których korzysta się z VoIP. Te same aparaty pozwalają również (i równocześnie) używać tradycyjnej telefonii. Taka możliwość jest bardzo istotna szczególnie dla osób, które nie mają jeszcze wiele doświadczenia w korzystaniu z telefonii internetowej, gdyż "przesiadka" na VoIP nie wymaga od nich jakichkolwiek drastycznych zmian: nadal używają tych samych telefonów, które odpowiadają na dotychczasowy numer stacjonarnej linii telefonicznej. W razie potrzeby, można nawet dzwonić jak dawniej za pośrednictwem linii stacjonarnej. Nie ma więc przymusu, ale raczej zachęta do korzystania z nowej technologii. To co jest potrzebne, by skorzystać z VoIP? Najlepiej wyposażyć się w konto SIP u wybranego operatora telefonii internetowej. Takich kont - związanych często z nowym numerem telefonu - możemy skonfigurować nawet 10. Wszyscy lub prawie wszyscy krajowi dostawcy usług VoIP opisują na swoich stronach internetowych, jak skonfigurować FRITZ!a. Zawsze potrzebny będzie zestaw informacji: nazwa użytkownika, hasło, adres serwera SIP, opcjonalnie numer telefonu (u niektórych dostawców numer telefonu jest również loginem). Dane wpisujemy w odpowiednie pola konfiguratora.



Warto przyjrzeć się ustawieniom zaawansowanym telefonii internetowej.



Funkcja pt. "fixed-line substitution" sprawia, że w przypadku problemów z kontem u operatora SIP lub nawet dostępu do Internetu, będziemy mogli bez problemu wykonać połączenie - FRITZ! automatycznie użyje stacjonarnej linii telefonicznej. A propos automatycznego wybierania liniii i operatora, kombajn AVM pozwala skonfigurować reguły, którymi będzie posługiwał się przy nawiązywaniu połączeń - na podstawie numeru lub jego fragmentu decyduje, jak zrealizować połączenie. Np. taka reguła sprawi, że wszystkie rozmowy telefoniczne pod numery rozpoczynające się od "0" (czyli wszystkie, w ogóle) będą kierowane przez konto VoIP1.





Call Thgrough w urządzeniu domowym?

Dość rzadko spotykaną funkcją jest tzw. "przedzwanianie", czyli call through. Wyobraźmy sobie, że jesteśmy poza domem i musimy przeprowadzić długą, zagraniczną rozmowę. Połączenie międzynarodowe z komórki nie wchodzi w rachubę z powodu kosmicznych stawek. Co zrobić? Zadzwonić przez FRITZ!a dzięki Call Through. Dzwonimy do routera w domu, urządzenie odbiera wywołanie i pozwala nam dzwonić dalej, czyli np. za granicę, ale już po VoIPie. Jeżeli chcemy często korzystać z tej funkcji, warto u swojego operatora GSM wykupić darmowe rozmowy z numerem, pod którym oczekuje FRITZ!, wtedy będziemy mogli z komórki dzwonić za granicę niemal za darmo.



Oczywiście funkcję przedzwaniania należy zabezpieczyć (np. PINem). FRITZ! może obsługiwać również trochę bardziej rozbudowaną wersję call-through, umożliwiającą zastosowanie urządzenia jako bramy medialnej działającej pomiędzy linią telefoniczną a centralką abonencką - w ten sposób ze starej centralki analogowej można zrobić nowoczesne urządzenie korzystające z VoIP.

Funkcje typu "małe a cieszy".

Budzenie - FRITZ! może wywołać dzwonienie na wybranym porcie wewnętrznym.



Night service. Jeżeli np. w czasie weekendu lub w godzinach wieczornych nie chcemy być niepokojeni telefonami, możemy sprawić, że telefony podłączone do naszego routera nie będą dzwonić. Funkcję Night Service można wykorzystać również o wyłączenia punktu dostępu bezprzewodowego, np. po godzinach pracy biura.



Push service - bardzo wygodna funkcja, dzięki której router sam informuje mailem o swoim stanie,


Podsumowanie

FRITZ!Box Fon WLAN to bardzo rozbudowane i funkcjonalne urządzenie dla użytkowników, którzy oczekują, że sprzęt będzie dobrze spełniał swoje funkcje. Jako jedno z ostatnich już urządzeń elektronicznych ma na tabliczce znamionowej napis "Made in Germany" i wpisuje się w stereotypowe pojęcie o niemieckiej dokładności i niezawodności, czego dowodem jest 5 letnia gwarancja. Zaawansowani użytkownicy mogą tęsknić do skomplikowanych ustawień i dziesiątek różnorodnych parametrów. Osobiście też lubię takie skomplikowane zabawki, ale jeśli chciałbym sprawić np. swoim rodzicom urządzenie, które będzie po prostu działać, wybrałbym FRITZ!a. Jeżeli moglibyśmy podpowiedzieć AVM, które funkcje można by wprowadzić do FRITZ!a, wymienilibyśmy: - zdalne zarządzanie przez WWW lub telnet - mógłbym np. ustawić coś rodzicom zdalnie. - VPN - przydałoby się choć PPTP z jakimś szyfrowaniem, żeby zajrzeć do domowego komputera z delegacji - konfigurowalny QoS w sieci lokalnej, żeby móc sterować ruchem na komputerach w domu.

Chyba największą wadą urządzenia jest jego cena. Wg cennika polskiego dystrybutora, firmy HSF, cena tego urządzenia to 169 EUR netto, czyli ok. 800 PLN brutto. Cena jednak jest taka sama we wszystkich krajach Europy, gdzie urządzenie sprzedaje się bardzo dobrze. Może to po prostu nie tyle FRITZ! jest za drogi, co w Polsce zarabiamy za mało? To pytanie retoryczne.