Dostęp do Internetu jest stały - nie ma potrzeby dodzwaniania się i logowania za każdym razem, gdy chce się skorzystać z Internetu. Dostęp do Internetu w technologii ADSL jest jednym z typów tzw. dostępu szerokopasmowego (ang. broadband). Główną zaletą tej technologii jest jej szybkość. Obecnie najszybszy dostęp przy użyciu zwykłego modemu pozwala na uzyskanie szybkości transmisji co najwyżej 56 kb/s. Oznacza to bardzo powolne, kilkudziesięciosekundowe otwieranie się większości stron w Internecie. Dzięki technologii ADSL szybkość transmisji w Neostradzie TP wynosi od 512 kb/s, czyli ok. 10 razy więcej niż przy dostępie modemowym.

Usługa Neostrada, oparta na technologii DSL, wykorzystuje nieużywane, wyższe pasmo częstotliwości na linii telefonicznej abonenta. Na każdym zakończeniu telefonicznego kabla miedzianego montuje się specjalne urządzenia (modem DSL ze strony klienta i karta modemowa ze strony centrali telefonicznej), które oddzielają analogowy sygnał głosowy rozmowy telefonicznej od danych przesyłanych do i z Internetu. Normalnie do transmisji głosu zwykłą linią telefoniczną używane jest dolne pasmo częstotliwości (do 30 kHz). DSL wykorzystuje pozostałą górną część pasma do transmisji danych (do 1,1 MHz). Na centrali dane (w wyższym paśmie częstotliwości) oddzielane są od głosu (w niższym paśmie). Dane kierowane są do sieci ATM lub IP, a przez nią do Internetu, a głos do normalnej sieci telefonicznej.

ADSL zaprojektowano specjalnie pod kątem operatorów telekomunikacyjnych, takich jak TELEKOMUNIKACJA POLSKA, dysponujących dużą bazą abonentów. Dzięki zastosowanym rozwiązaniom technologicznym ADSL pozwala na równoczesne korzystanie z telefonu i szybką transmisję danych. Usługi te wzajemnie się nie wykluczają, podobnie jak nie zakłócają się wzajemnie liczne programy przesyłane przez jeden kabel koncentryczny telewizji kablowej albo programy radiowe i telewizyjne przesyłane na różnych częstotliwościach radiowych.

ADSL należy do szerszej rodziny systemów dostępowych do cyfrowej sieci operatorskiej, objętych wspólną nazwą DSL. Systemy DSL różnią się zastosowanymi rozwiązaniami technicznymi, sposobem transmisji, uzyskiwanymi prędkościami oraz możliwością współdziałania z telefonem. Natomiast łączy je możliwość wykorzystywania infrastruktury kablowej zainstalowanej z myślą o łączności telefonicznej.

Aleksander Graham Bell skonstruował pierwszy telefon w 1876 roku. Od tamtej pory położono na całym świecie miliardy kilometrów kabli. Przez ponad sto lat powstała infrastruktura sieci telefonicznej łącząca około 750 mln abonentów. Jej wartość jest tak ogromna, że niemal niewymierna. Gdyby chcieć w krótkim czasie wymienić ją na np. infrastrukturę światłowodową, należałoby ponieść olbrzymie koszty instalacji nowego okablowania. Miasta, gdzie zdecydowanoby się na taki krok zostałyby sparaliżowane, a ich mieszkańcy ponieśliby ogromne koszty w postaci straconego czasu, zużytego paliwa, przerw w łączności i pracy.

Technologie DSL pozwalają na uniknięcie tego typu problemów - istniejące łącza miedziane posłużą jeszcze długie lata. Obecna infrastruktura kablowa jest bowiem technicznie sprawna - poprawnie wykonany i położony kabel może pracować ponad kilkadziesiąt lat.

Zarówno na Zachodzie, jak i w Polsce telefon przestał już być szczytem marzeń o domowej łączności. Dzisiaj liczy się również telewizja kablowa, dostęp do Internetu, a w niedalekiej przyszłości zapewne centralne filmoteki w systemie wideo na żądanie, wideotelefony i inne usługi cyfrowe, których dziś nawet nie potrafimy sobie wyobrazić.